Ягаан өрөө

Тэр. Тэр сууж байна. Ганцаараа. Өрөөг толгойгоо эргэтэл эргүүлэн тойрч харна. Булангийн өнцөг байгаагүй бол эх захгүй ягаан ертөнцөд ороод ирсэн гэлтэй яв ягаан өрөө аж. Энхрий, ялдам, нялх хүүхдийг санагдуулам тэр бүдэг ягаан өнгийн өрөө. Бүдэгхэн ягаан учир арай ч галзуурмаар санагдахгүй аж. Яаж яваад энэ өрөөнд ороод ирснээ тэр санахгүй. Хаалга алга. Цонх алга. Гарах боломжгүй. Орох ч боломжгүй. Гарах ёстой ч гэж санагдахгүй. Энэ өрөөнд сууж байх л ёстой мэт, байгалийн жам мэт санагдаж байв. 
Тэр бол охин. Тайрмал үстэй. Намхан нуруутай. Унтлагын хувцас шиг биенд эвтэйхэн пудволка, шорттой. Хөл нүцгэн. Ягаан өрөөнд байгаагаа, цаашид байхаа ухамсарласан нэгэн. Цаашид яахаа бодож суулаа. Ямар ч эд хогшил, тавилга байхгүй учир шалан дээр, хоёр хөлөө тэврэн бээвийн суув. "Одоо яахав?" гэсэн бодол. Зурагдсан пянз шиг, гашилсан сүү шиг толгой дотор нь давтагдах асуулт. Хэр хугацаа өнгөрснийг мэдэхгүй. Гэхдээ тэр цаашид яахаа мэдсэн байлаа. Хүлээнэ. Тэр хүлээнэ. Яг өөр шиг нь хэн нэгэн гэнэт энэ өрөөнд ороод ирэхийг хүлээнэ. Хэн нэгэн ирнэ гэдэгт, түүнийг хүлээнэ гэдэгтээ тэр итгэлтэй байв. Хүлээнэ.
Хүлээнээ...

"Би" Сайн уу

Эхлэл. Шинийг эхэлж байна гэдэг мэдрэмж өөрөө гайхалтай юм даа. Нэг алхам илүү алхсан ч, байрандаа хэвээр байсан ч "эхэлж байна" гэсэн бодол өөрөө шинийг дагуулахын. Эхэлсэн юмаа дуусгадаггүй муу зан минь, бусад хүмүүс юу гэх бол гэсэн аймхай сэтгэл минь дийлээд блог гэх зүйлийг тууштай хөтөлж чадахгүй байлаа. Гэхдээ хүнд өөрийгөө нээх хүсэл шаардлага зогсоо зайгүй ундраастайм хойно ингээд эхэлвээ :)
Аялал гэхээр магадгүй олон орон, газраар хэсч хэрж, танилцахыг ойлгож магадгүй. Гэхдээ миний аялал бол амьдрал өөрөө. Өдөр бүрийг ямар өнгийн нүдний шилээр харах нь өдөр тутмын зүйлсийг ч аяллын хэмжээнд аваачих нь бий. Гол нь энэ дунд өөрөө өөртэйгөө танилцаж, харилцаж, нээх нь үлдэх зүйл нь биз. Хэн нэгэн уншиж, хүнд хэрэг болвол сайн. Гэхдээ өөрийгөө тольдож, өөрийгөө чөлөөлөх нь эхний зорилго болог. Ингээд сайн байна уу, "БИ" :)